5. Pse një zakon i ri ndihet i vështirë
Pas disa mëngjeseve, rutina e re mund të humbasë tërheqjen e fillimit. Alarmi bëhet i bezdisshëm, shfaqet një mbrëmje e vonë dhe personi nis të mendojë se kjo mënyrë jetese nuk i përshtatet. Sharma e trajton këtë rezistencë si një pjesë të pritshme të ndryshimit.
Në modelin e tij për krijimin e zakoneve, ai përdor një periudhë prej rreth 66 ditësh, të ndarë në tri faza prej afërsisht njëzet e dy ditësh. Fazat i quan prishja e modelit të vjetër, vendosja e modelit të ri dhe integrimi. Ato shërbejnë për ta parë ndryshimin si proces që vazhdon përtej motivimit të parë.
Në fazën e parë, po ndërhyn në një mënyrë të njohur jetese. Nëse mbrëmja zakonisht zgjatet me telefonin dhe mëngjesi fillon me nxitim, zgjimi i hershëm kërkon ndryshime edhe në orët që e paraprijnë. Një zakon i ri konkurron me rutinën që tashmë e ka vendin e vet.
Në fazën e dytë, sjellja e re po ndërtohet, por ende kërkon përpjekje të vetëdijshme. Sharma e paraqet këtë si periudhën e paqartësisë: ke lënë një pjesë të mënyrës së vjetër, ndërsa e reja nuk ndihet ende e natyrshme. Mund të jesh duke përparuar dhe njëkohësisht të ndiesh vështirësi.
Në fazën e integrimit, përsëritja synon ta bëjë veprimin më të zakonshëm. Personi ka më pak nevojë ta diskutojë çdo ditë nëse do ta bëjë. Në argumentin e autorit, rutina fillon të ndihmojë vetë qëndrueshmërinë, sepse nisja nuk kërkon çdo herë të njëjtën bindje nga e para.
Numri i ditëve duhet lexuar me kujdes. Krijimi i zakoneve ndryshon sipas sjelljes, personit dhe kushteve. Nuk ka një moment të garantuar kur çdo veprim bëhet automatik. Pjesa e dobishme e skemës është pritshmëria se ndryshimi kërkon praktikë më të gjatë se disa ditë entuziazëm.
Kjo na ndihmon të mos e përdorim çdo vështirësi si gjykim përfundimtar mbi veten. Për shembull, kur një rutinë dështon vazhdimisht për shkak të një orari të papërshtatshëm, ka kuptim të shqyrtohet organizimi i saj. Pengesa mund të tregojë çfarë duhet rregulluar që praktika të vazhdojë.
Sharma e lidh disiplinën me besimin që ndërtojmë te vetja duke mbajtur angazhime të vogla. Një premtim i realizueshëm dhe i përsëritur krijon përvojën se veprimet tona mund të kenë vazhdimësi. Kjo është një bazë më e qëndrueshme për ndryshimin sesa pritja që dëshira të mbetet gjithmonë e fortë.
në thelb
Vështirësia e fillimit nuk tregon vetvetiu se një zakon është i pamundur. Skema e Sharma-s e orienton vëmendjen te praktika në kohë, ndërsa ritmi real varet edhe nga kushtet në të cilat përpiqesh ta mbash.
