3. Zakoni i dytë: fillo duke pasur fundin në mendje
Pasi pranon se mund të zgjedhësh, lind pyetja se drejt çfarë po shkon. Covey vëren se një njeri mund të jetë i disiplinuar dhe të arrijë rezultate të dukshme, ndërsa më vonë të zbulojë se ka lënë pas dore gjëra më të rëndësishme për të.
Ai përdor figurën e një shkalle të mbështetur në mur. Mund të ngjitesh shpejt dhe me aftësi; nëse shkalla është në murin e gabuar, çdo hap të çon më larg vendit ku dëshiroje të arrije. Metafora dallon aftësinë për të përparuar nga zgjedhja e një drejtimi që ia vlen.
Zakoni i dytë kërkon ta mendosh rezultatin përpara se ta ndjekësh. Covey e shpjegon përmes idesë së dy krijimeve: fillimisht diçka përfytyrohet dhe më pas vihet në jetë. Një ndërtesë ka një projekt përpara se të ngrihet. Në mënyrë të ngjashme, një takim, një projekt ose një mënyrë jetese mund të udhëhiqet nga një synim i qartë.
Pa këtë punë të vetëdijshme, drejtimi mund të formohet nga pritshmëritë e të tjerëve, krahasimi ose zakonet e trashëguara. Mund të ndjekim një synim sepse shpërblehet nga mjedisi, pa shqyrtuar nëse përputhet me jetën që duam të jetojmë.
Mjeti që propozon autori është një deklaratë personale e misionit. Ajo përmbledh çfarë njeriu dëshiron të jetë, si dëshiron të sillet dhe çfarë kontributi dëshiron të japë. Funksionon si një pikë orientimi kur disa kërkesa konkurrojnë për të njëjtën kohë.
Për shembull, nëse dikush e konsideron të rëndësishme të jetë i besueshëm në punë dhe i pranishëm në familje, këto angazhime duhet të hyjnë në mënyrën si merr vendime. Një synim profesional që kërkon vazhdimisht të shkelë të dyja meriton të rishqyrtohet. Ky ilustrim tregon si vlerat mund të shërbejnë si kritere konkrete.
Covey e lidh këtë reflektim me rolet që kemi: prind, partner, koleg, mik ose pjesëtar i komunitetit. Suksesi në një rol mund të na tërheqë aq shumë sa të mos vërejmë dëmin në një tjetër. Shqyrtimi i roleve e zgjeron pamjen e asaj që quajmë një jetë e mirë.
Drejtimi mund të sqarohet me përvojën dhe planet mund të ndryshojnë. Puna e këtij zakoni është të krijojë një kriter për zgjedhjet, që veprimet e përditshme të mos përcaktohen vetëm nga kërkesa më e fundit. Zakoni i tretë e çon këtë kriter në kalendar.
